Ćwierć wieku temu pakowałem cały swój dobytek, by przewieźć go z Warszawy do Nowego Sącza. Zamienić warszawską Wolę na nowosądeckie Wólki. Nigdy nie żałowałem tej decyzji. Mogłem ją podjąć z tych samych powodów, dla których wielu Sądeczan przenosiło się do Krakowa i Warszawy – dostałem dobrą ofertę pracy w kierowanej przez Krzysztofa Pawłowskiego WSB-NLU. Na tym się wszystko we współczesnej Polsce zasadza. Miasta dzielą się na te, które oferują atrakcyjne miejsca pracy i te, które takiej oferty nie mają.
Wtedy nie chodziło nawet o pieniądze – zarabiając tyle samo co w Warszawie, przenosiłem się do obszaru niższych cen i lepszych warunków życiowych. Nie chodziłem na tyle często do teatru czy filharmonii, by bez chwili wahania zamienić je na bliskość gór, łatwość wyjazdów na Słowację czy Węgry, zamienić miasto prawdziwych korków na takie, w którym oznaczało to kilka minut dłuższy dojazd do pracy czy szkoły.
Nowy Sącz był na fali. W Warszawie nikt nie pukał się w głowę. Przynajmniej nie otwarcie, może za plecami było inaczej. Wiele osób, którym mówiłem, że się przenoszę, mówiło z zazdrością o pięknym miejscu do życia. Sącz kojarzył się z górami i wakacjami. Zresztą także w kolejnych latach gdy odbierałem telefon z prośbą o przyjście do warszawskiego studia telewizyjnego czy radiowego z komentarzem i odmawiałem mówiąc, że nie dam rady bo jestem w Nowym Sączu, słyszałem „A to życzymy miłego wypoczynku!”.
Przenieść się było łatwiej także dlatego, że sporą część spraw – nie tak wielką jak dziś – można było załatwić przez internet. Dla obserwatora polityki także dlatego, że ruszyć miała pierwsza stacja telewizji informacyjnej – TVN24. Transmitująca wtedy każdą konferencję prasową, pokazująca na żywo komisje śledcze, zbierająca więcej komentarzy niż wszystkie pozostałe media. To było 25 lat temu.
Dziś jest inaczej. I to nie tylko w Nowym Sączu, ale (…)
Cały tekst przeczytasz w specjalnym wydaniu DTS – dostępnym bezpłatnie pod linkiem:
