Jak śpiewają Przyjaciele Pewnej Ryby (dawniej Karpia): „Krok po kroku, krok po kroczku, najpiękniejsze w całym roczku Mamy święta!”
I znów trzeba składać życzenia… Od covidu przynajmniej nie trzeba się całować, ale zagadać wypada. I znów błyskawiczne burze mózgów, czego życzyć? Pół biedy, gdy można to opędzić wysłaniem maila, głupawego smsa o tańczącym nagim Mikołaju, czy kiczowatej grafiki przez Whatsappa. Gorzej jak trzeba przemówić ludzkim głosem. Pół biedy, gdy do kogoś z rodziny – z grubsza wiemy, co u nich słychać, więc wiadomo, czego życzyć, a czego nie. Gorzej, jak jest to 150 cudownych koleżanek i kolegów na firmowej wigilii i oczywiście ukochany szef. Pół biedy, gdy wiemy, że Kryśka się rozwiodła i nie ma co życzyć jej szczęścia w małżeństwie. Gorzej, jak Gośce wypada życzyć szczęścia w małżeństwie z Markiem, do którego zarywałaś, ale dał ci kosza. Pół biedy, gdy szef nie kojarzy wszystkich pracowników. Gorzej, kiedy obok niego stoi sekretarka i odhacza na liście…
I tak czasem zamieniają się te koncerty życzeń w festiwale kłamstwa.
A najbardziej wkurza, gdy człowiek się naprodukuje, wzbije na wyżyny opłatkowej retoryki, nagada aż po chrypę, by w odpowiedzi usłyszeć: Nawzajem! W takich sytuacjach zawsze mnie bombka strzela. Choć jak się głębiej zastanowić, słowo to jest najgenialniejszą bronią na tych wszystkich, którzy pod oratorską zasłoną uszytą ze zdrowia, szczęścia i pomyślności, tak naprawdę w myślach życzą nam, żeby nas szlag trafił.
Więc podchodząc do kogoś z życzeniami bardziej skupcie się na tym, co galopuje wam w głowie, niż wypływa z ust. Bo jak adresat życzeń odbije to tarczą „Nawzajem!”, to automatycznie rozwiążę się zagadka, kto w tym roku zadławi się ością…
Jakub Marcin Bulzak
Czytaj całe świąteczne wydanie DTS:
[kliknij w okładkę, aby uruchomić pobieranie e-wydania za darmo].
