Farewell, panie Rzecki

Wielkanoc. Dla jednych przeżycia duchowe. Dla innych żurek i mazurek. Ale jednych i drugich łączy tradycyjny wielkanocny spacer.

Drzewiej podczas tych niespiesznych wędrówek m.in. podziwialiśmy gustownie udekorowane witryny sklepowe. Były nawet takie czasy, że spółdzielnie handlowe zatrudniały na etacie dekoratora artystów-plastyków! Niestety, wraz z postępem zaczęły zanikać, niegdyś liczne, urokliwe sklepiki. Wypierały je sieciówki, po wybudowaniu zbyt licznych tzw. galerii handlowych, zastąpiły je banki, kebabownie, a obecnie coraz więcej brudnych witryn ozdobionych jest napisem „Do wynajęcia”.

W tym zanikającym wystawowym krajobrazie od 35 lat jak brylant błyszczało jedno miejsce: sklep z artykułami gospodarstwa domowego w tzw. bloku biegonickim o sympatycznej nazwie „Domel”. Kto pamięta „Lalkę” Prusa, to przed jego witryną mógł poczuć się jak na Krakowskim Przedmieściu pod szyldem „J. Mincel i S. Wokulski”. Wystawa aranżowana przez właścicieli sklepu – niczym spod ręki Rzeckiego – była dziełem sztuki dekoratorskiej, nie mającym odpowiednika w naszym mieście. Regularnie zmieniana, nawiązująca do pór roku, świąt i innych okoliczności. Nawet jeśli nie planowało się zakupów, warto było przespacerować się tamtędy, by nacieszyć oko. A wejść i kupić też było warto, bo właściciele sklepu byli jak krewni Starego Subiekta: potrafili doradzić, zaprezentować, podpowiedzieć. I byli bardzo życzliwi dla klientów! Dziś się już tak w sklepach nie obsługuje…

Był to jeden z ostatnich punktów na mapie miasta, który przenosił mnie do lat dzieciństwa: wszystko wokół się zmienia, a piękna wystawa w „Domelu” była constans. Pamiętam ją, odkąd cokolwiek pamiętam. Oglądałem ją setki razy w czasie coniedzielnych spacerów do babci. W ostatnich latach podziwiały ją ze mną moje dzieci…

Wszystko ma swój kres. Każdy ma prawo odpocząć na solidnie wypracowanej emeryturze. Choć wielkanocnym spacerom już zawsze czegoś będzie brakować…