Ważnym odniesieniem do tradycji helleńskiej jest na IO maraton – bieg nazwany tak dla uczczenia Filippidesa (właśc. Feidippides, inne źródła podają imię Eukles), który biegnąc w zbroi hoplity miał przynieść do Aten wiadomość o zwycięstwie armii Militiadesa nad Persami pod Maratonem w Attyce w 490 r. p.n.e. Po przebiegnięciu w upale ok. 37 km Filippides miał krzyknąć „Radujcie się, zwycięstwo!” i skonać z wyczerpania. Konkurencja wymyślona w 1894 r. przez francuskiego filologa klasycznego Michela Breala miała być klamrą spinającą igrzyska starożytne z nowożytnymi.
Nie wiadomo, jaki czas osiągnięto w inauguracyjnym maratonie olimpijskim, bo stopery wieziono na koniach, a te nie wytrzymały tempa biegaczy i sędziowie przybyli na metę po zwycięzcy.
Pierwszemu mistrzowi olimpijskiemu w maratonie, Grekowi Spiridonowi Louisowi, król Grecji Jerzy I obiecał spełnienie każdego życzenia (Louis chciał, żeby zwolniono z więzienia jego przyjaciela, który siedział za przestępstwa podatkowe), fundator Stadionu Panateńskiego Georgios Averof obiecał 100 tys. drachm i rękę córki (małżeństwo nie doszło do skutku, gdyż triumfator był żonaty), kolekcjoner Joanis Lambros – antyczną wazę przekazaną następnie do muzeum w Atenach, lekarz Teoflaksos – antałek 100-letniego wina, fabrykant słodyczy – tonę czekolady, inni sponsorzy – wóz z zaprzęgiem i serwis obiadowy, restaurator – 365 darmowych obiadów, fryzjer i krawiec – strzyżenie, golenie i obszywanie do końca życia, czyścibut – usługi dożywotnie, a wielbicielka dała parasol.
Maratony olimpijskie miały trasy o różnej długości: w Atenach – 40 km, w Paryżu 1900 – 40 260 m, w St. Louis 1904 – znów 40 km, ale od Londynu 1908 przyjął się dystans 42 195 m, bo organizatorzy wydłużyli bieg, by prowadził koło siedziby królewskiej: z zamku Windsor na stadion White City (26 mil 385 jardów).
Dystans maratonu sprawiał, że trasy nie dało się upilnować na całej długości. I to prowokowało cwaniaków… (…)
Cały tekst przeczytasz w specjalnym wydaniu DTS – dostępnym za darmo pod linkiem:
Fot. Wikipedia
