Zawsze wierzyłem, że umiejętność fantazjowania jest formą przetrwania, a przetrwanie – formą wzrastania. Już jako dziecko zacząłem nadawać sobie w wyobraźni pewien kształt. Wybiegałem myślą w przyszłość i próbowałem do niego dorosnąć. Tym kształtem było dla mnie zostanie pisarzem, a całe moje życie stało się poligonem – swoistą szalą, na której postawiłem wszystko na rzecz tamtego chłopięcego marzenia.
Dlaczego? Już nie pamiętam, ale sen wciąż trwa. Bo może jest tak jak w tym filmie: że ci, którzy nie potrafią, uczą. A ci, którzy nie potrafią uczyć – uczą wuefu. Przecież nikt z nas nie przeżył życia tak, jak je sobie wyśnił. I choć nie wierzę, że w nasz los wpisany jest jakiś wyższy cel, niezmiennie widzę w nim potencjał, który nieustannie domaga się uwagi. Wystarczy spojrzeć, ile form i kierunków przybiera na co dzień. Każda nasza odsłona upomina się o nią, a każdy moment niesie w sobie obietnicę wszystkiego. Naszym zadaniem jest jedynie nadawać jej kształt.
Ale jak to zrobić? Kiedy moi uczniowie pytają mnie: Czy mam iść w to, czy w tamto? Nie wiem – próbowałem tego, próbowałem tamtego, i nic, odpowiadam, żeby próbowali dalej. Żeby robili swoje. Żeby szli za głosem serca… Powiecie: banał, komunał, frazes – ale coś w tym jest. Jest w tobie coś, co wie, kiedy jesteś tam, gdzie powinieneś być. Coś, co wyczuwa, kiedy jesteś na właściwym torze – i kiedy z niego zjeżdżasz. A jeśli zjeżdżasz wyłącznie dla pieniędzy, to już przegrałeś swoje życie.
A więc szerokości, chłopcy! Bo może jest też tak, że gdybyście wiedzieli, iż jedno tak poprzedza sto nie, każda odmowa nie trąciłaby porażką, lecz byłaby jedynie punktem światła na drodze do zwycięstwa. Kształtem, który formuje się w ruchu – czymś, co niespiesznie wznosi się i opada na horyzoncie, przypominając, że celem nigdy nie jest sam cel, lecz droga. I dalej. Ku pełni.
