Dziennikarka pochodzenia polsko-ghańskiego. Autorka książki „Jak biały człowiek. Opowieść o Polakach i innych” . Książka wydana w 2024 r. przez wydawnictwo W.A.B. opowiadająca o doświadczeniach osób afrykańskiego pochodzenia w Polsce, zapoczątkowała ważną dyskusję o tożsamości, rasizmie i społecznych wyobrażeniach.
Oliwia Bosomtwe urodziła się 22 kwietnia 1991 r. w Krakowie. Jest córką Ghańczyka i Polki. Dorastała w Nowym Sączu, na osiedlu Millenium. Mając 19 lat wyprowadziła się do Warszawy. Studiowała historię sztuki na Międzywydziałowych Indywidualnych Studiach Humanistycznych na Uniwersytecie Warszawskim. Przez kilka lat pracowała w publicznych instytucjach kultury, gdzie zajmowała się wyzwaniami związanymi z digitalizacją dziedzictwa oraz inicjatywami na rzecz dostępności kultury. Publikowała na łamach „Znaku”, „Vogue’a”, „Newsweeka”, „Res Publiki Nowej”, głównie teksty związane z tematyką społeczno – kulturową. Od 2020 do 2023 r. pełniła funkcję redaktor naczelnej Noizz.pl. Należy do rady doradczej Fundacji Inspiring Girls Polska.
W 2024 r. Oliwia Bosomtwe została nominowana do nagrody Pióro Nadziei – wyróżnienia przyznawanego przez Amnesty International dla osób, które swoją pracą medialną sprawiają, że temat praw człowieka jest obecny w przestrzeni publicznej, przyczyniając się tym samym do pozytywnej zmiany w ich zakresie. Jednym z ważnych powodów nominacji była jej debiutancka książka „Jak biały człowiek. Opowieść o Polakach i innych” . Bohaterami książki są osoby afrykańskiego pochodzenia w Polsce, żyjący współcześnie oraz tacy, których losy da się odtworzyć za pomocą dawnych wspomnień i dokumentów. Autorka opisuje stereotypy i fantazje, które napędzały wyobrażenia o innych w okresie transformacji, PRL-u, międzywojnia i zaborów, a w tę opowieść wplata osobiste doświadczenia. „To nie jest opowieść o rasizmie. Ani o tym, jak wyglądało życie niebiałych ludzi w różnych momentach historii. Ta książka jest o tym, co sobie opowiadaliśmy i co nadal opowiadamy o ludziach podobnych do mnie. Jak wyglądają, skąd pochodzą, kim są sami dla siebie i dla nas. To jest o opowieści, która mieści się w krótkim słowie: inni” – wyjaśnia.
„Myślę, że opisując tkankę uprzedzeń, najlepiej zacząć od siebie. Zależało mi na tym, żeby to nie była wielka opowieść o rasizmie. Nie chciałam skupiać się na przemocy, negatywnych interakcjach i doświadczeniach, tylko przyjrzeć się procesowi, który zachodzi w ludziach podczas kontaktu z innym. Starałam się opisywać stereotypy, które w różnych sytuacjach pojawiają się także w mojej głowie, żeby pokazać, że ten proces zachodzi też mimo woli. Różne wyobrażenia, które w nas tkwią, często są produktem kultury, w której dorastaliśmy. To, nad czym możemy zapanować, to to, jak odnosimy się do nowo poznanej osoby w bezpośrednim kontakcie” – opowiadała w rozmowie z Vogue.
