Urodzona w 1979 w Nowym Sączu artystka sztuk wizualnych, absolwentka grafiki na krakowskiej ASP, hafciarka, aktywistka, laureatka Paszportów Polityki 2024 w kategorii sztuk wizualnych „za sztukę, która bawi, ale i mobilizuje”. Prekursorka technik hafciarskich w sztuce współczesnej i tkaniny w przestrzeni publicznej. Interesuje się językiem, który bada przy pomocy haftu ręcznego na tkaninie.
Współpracowała z Muzeum Polin, Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, Muzeum Współczesnym we Wrocławiu, Mumok w Wiedniu, Ludwig Museum w Budapeszcie, Bozar w Brukseli, NGBK w Berlinie. Współpracuje z Teatrem Dramatycznym opracowując haftowaną identyfikację wizualną. Jej prace znajdują się w kolekcji Bunkra Sztuki, Muzeum Narodowego w Krakowie, Muzeum Sztuki Współczesnej Mocak w Krakowie, Muzeum Narodowego w Kijowie, Lentos w Austrii.
Wyszywając teksty prowokujące do przemyśleń i przewartościowań, Monika Drożyńska wyprowadziła kojarzone z domowym zaciszem makatki w przestrzeń publiczną i nadała im społeczny, emancypacyjny sens. Za potajemne haftowanie na pokrowcach zagłówków w pociągach PKP sentencji (od fragmentów poezji po hasła typu „Kto czuje gniew, a nie działa, szerzy zarazę” czy „Wakacje – prawdziwe doświadczenie nierówności”) została skazana przez sąd na karę nagany i grzywny.
Walczyła też m.in. o zachowanie osiedlowego domu kultury, szyjąc i haftując namiot mający być jego symbolicznym substytutem.
Do projektu „Wyhaftuj się” zapraszała ludzi na ulicach miast w Polsce i za granicą. Stworzyła też Szkołę Haftu dla Pań i Panów „Złote Rączki”.
