Rozmowa z Moniką Drożyńską – artystką sztuk wizualnych, hafciarą, aktywistką, laureatką Paszportów Polityki 2024 w kategorii sztuk wizualnych
– Co Pani zdaniem jest celem sztuki? Prowokowanie, inspirowanie, wzbudzanie zachwytu czy jeszcze coś innego?
– Nie wiem, czy można przypisać sztuce jakieś cele, wydaje mi się, że nie. Ja jako artystka, gdy robię prace, to nie robię tego dla jakiegoś celu, tylko z potrzeby oraz nazywania świata. Potem je pokazuję na wystawach, w celu skonfrontowania mojej perspektywy z osobami oglądającymi wystawę i rozpoczęcia dyskusji. Ten moment rozmowy, którą rozpoczyna sztuka, jest dla mnie najciekawszy.
– Pani prace powstają pod wpływem impulsu, natchnienia, czy jest to żmudna, intelektualna praca?
– Jest to praca, jest to proces oparty na lekturze książek, obserwowaniu świata, podsłuchiwaniu tego, co ludzie sobie opowiadają nawzajem albo innym. Następnym krokiem jest praca na tym zebranym materiale, wybór słów, konstruowania tego w tkaninę. Zatem nie pracuję pod wpływem impulsu, tylko w procesie.
– Będę dziś cytować Pani wypowiedzi. Jeden z cytatów: „Uprawiam literaturę na płótnie”. Mamy zatem do czynienia ze sztuką interdyscyplinarną?
– Tak, lubię określać swoją tożsamość jako poetki, osoby piszącej. Te dzieła, które tworzę, są opowiadaniami, esejami, wierszami, limerykami. Zapisuję je na tkaninie.
– Czuje się Pani bardziej poetką niż… właśnie się zastanawiam, jak nazwać tę gałąź sztuki?
– Zdecydowanie czuję się artystką sztuk wizualnych, hafciarą. Poetka to któraś z moich tożsamości, bardzo ważna, bo jednak pracuję w języku i z językiem. Ale to któraś z moich tożsamości, dlatego że sfera wizualna jest bardzo ważna w moich pracach i estetyka jest częścią języka, którym tworzę.
– Kolejny cytat: „Mój haft mieści się gdzieś między odręczną, osobistą notatką, intymnym zapisem, a pismem oficjalnym, drukowanym, językiem, który sprawuje władzę”… Jest bardziej intymny czy oficjalny? (…)
Całą rozmowę przeczytasz w specjalnym wydaniu DTS – dostępnym bezpłatnie pod linkiem:
