Całkiem niedawno przez internet przetoczył się obraz wygenerowany przez sztuczną inteligencję. Tak przynajmniej został podpisany. Miał udawać jedno z dzieł z cyklu „Nenufary” Moneta. Wciągnął miliony ludzi w próbę udowodnienia, że człowieka, duszy i prawdziwego pędzla nie da się łatwo podrobić.
Nie jestem krytykiem sztuki i nie kończyłem historii sztuki, ale wiedziałem od razu. Każdy wrażliwy człowiek czuje takie szwindle. Na pierwszy rzut oka ładne, ale gdy się lepiej przyjrzeć już podejrzane. Płasko, bez punktu centralnego, nie ma oddechu, drobnej niepewności ręki, zawahania, tej chwili kiedy artysta próbuje złapać to, co za moment zniknie. Dokładnie tego można się spodziewać po sztucznej inteligencji, kiedy próbuje udawać wielkiego mistrza. Niby wszystko się zgadza, lilie, woda, kolory, ale nie ma człowieka, nie ma duszy.
Bardzo ucieszyły mnie opinie innych, a było nas mnóstwo, od znawców po amatorów. Mówiliśmy wszyscy jednym językiem, że to nie jest prawdziwe, brakuje głębi, Monet nigdy nie potraktowałby wody tak mechanicznie, brak emocji, typowa cyfrowa papka. Prawie każdy komentarz był genialny, każdemu należało przyznać rację. Nasz wspólny wniosek był oczywisty. Maszyna może udawać rękę, ale nie może udawać przeżycia. Tak wielu ludzi od dawna nie było po tej jednej właściwej stronie, po stronie człowieka, mistrzów i sztuki. Nie daliśmy się oszukać. My, ludzie wrażliwi przeciwko maszynie. Ludzie wrażliwi, którzy jeszcze potrafimy patrzeć.
Nagle pojawił się komunikat autora posta, że to nie imitacja, a zdjęcie oryginalnego obrazu, że to w sumie taki żart z tym podpisem sztucznej inteligencji. Zrobiło się cicho, niektórzy zaczęli szybko kasować swoje komentarze, które przed chwilą z dumą i uznaniem polubiłem. I tak dotarło do mnie, że nie patrzyłem na dzieło, tylko na podpis, że to AI. Zobaczyłem własną pewność siebie przebraną za wrażliwość. Tak właśnie działa człowiek, wspaniały, czujący, głęboki, który jako jedyny rozumie sztukę. Wystarczyło zmienić etykietę.
czytaj również
